Podstawy prawne Pre-Pack w Polsce

Instytucja pre-pack została uregulowana w Dziale VII ustawy – Prawo upadłościowe (art. 56a–56h P.U.).

Zgodnie z tymi przepisami, w postępowaniu o ogłoszenie upadłości uczestnik postępowania (dłużnik lub wierzyciel osobisty dłużnika) może złożyć wniosek o zatwierdzenie warunków sprzedaży przedsiębiorstwa, jego zorganizowanej części lub istotnych składników majątkowych dłużnika.

Wniosek pre-pack musi zawierać:

• Wskazanie potencjalnego nabywcy – konkretny podmiot gotowy nabyć przedsiębiorstwo
• Cenę zakupu – oferowana kwota za przedsiębiorstwo
• Opis i oszacowanie majątku – sporządzone przez biegłego sądowego
• Wadium – 10% oferowanej ceny (od nowelizacji 2020)

Wniosek można dołączyć do wniosku o ogłoszenie upadłości lub złożyć później (po zmianach z 2020 r. dopuszczalne stało się składanie wniosku pre-pack również już po ogłoszeniu upadłości).

Sąd upadłościowy rozpoznaje wniosek o pre-pack wraz z wnioskiem o ogłoszenie upadłości.

Kryterium zatwierdzenia: Jeżeli oferowana cena jest wyższa niż kwota możliwa do uzyskania w postępowaniu upadłościowym przy zwykłej likwidacji (pomniejszona o koszty takiego postępowania), sąd ma obowiązek uwzględnić wniosek.

Oznacza to gwarancję dla wnioskodawcy – jeśli zaoferuje cenę przewyższającą hipotetyczny wynik tradycyjnej likwidacji, pre-pack zostanie zatwierdzony.

Z dniem 24 marca 2020 r. weszły w życie istotne zmiany w przepisach o pre-pack:

• Obowiązkowe wadium 10% – nabywca musi wpłacić wadium na rachunek depozytowy
• Powołanie tymczasowego nadzorcy sądowego – sporządza sprawozdanie o sytuacji dłużnika
• Możliwość sprzedaży różnym nabywcom – sąd może zatwierdzić sprzedaż różnych składników majątkowych różnym podmiotom
• Mechanizm ofert konkurencyjnych – sąd może dopuścić ofertę przebijającą o co najmniej 10%
• Obwieszczenie w KRZ – informacja o złożeniu wniosku pre-pack jest publicznie dostępna